Het platform voor producers van electronische muziek uit Oost-Nederland

FEATURED: Francesco Taranto AKA Elemenopee

Featured track deze week: Poly Ring van Elemenopee

Francesco ‘Chaz’ Taranto (1990) AKA Elemenopee uit Zwolle heeft er al een aardig verleden opzitten als gitarist in bands zoals Quibus, Stefany June en NNENN. Momenteel is hij  (co)-producer en -songwriter voor het Berlijnse project O-SHiN waarbij wordt samengewerkt met Thomas Azier-producer Robin Hunt. Aan Nieuw Electronische Waar 2018 droeg hij Poly Ring bij, luister er hier naar.

We vroegen Francesco een blog te schrijven, check dit!

 

Blog 02-05-2018

Over ‘De Professionele Muzikant’ anno 2018.

Gisteren kwam mijn debuut solo EP uit, met de toepasselijke titel ‘First of May’, en daarom heeft Nieuwe Electronische Waar mij benaderd met de vraag of ik deze week hun ‘Featured Producer’ wil zijn. “Ja, leuk!” typte ik vol enthousiasme, om vervolgens de vraag te ontvangen of ik wellicht dan ook een Blogje wilde schrijven? Nou, als je mij persoonlijk kent dan weet je een aantal dingen. A) ik ben niet bepaald een babbelig, ‘smalltalk’-type, zeg maar gerust eerder een ‘socially awkward’ kat-uit-de-boom-kijker, en B) ik verwacht dat ik daarom niet bekend sta als iemand met bijzonder uitgesproken meningen. Nuances, moderatie, details, ‘the devil’s advocate’, dat is meer mijn ‘vibe’.
Een Blogje, dus. Pfffoe, waarover dan in vredesnaam..? “Kan in principe van alles zijn zolang het maar met muziek te maken heeft, maar bij voorkeur iets waar je een sterke mening, ervaring o.i.d. mee hebt.”

“Juist…”, maar wacht! Ervaring! Daar heb ik, mwah, inmiddels toch wel aardig wat van. Van wekelijks uren en uren repeteren in geïmproviseerde repetitiehokken in schuren en keten tot volledig verzorgde productie-repetities met complete geluids- en lichtsystemen, technici en crew aanwezig, van bandwedstrijdjes als ‘De Doorbraak’, ‘Oogst van Oversijssel’ en het illustere ‘Grote Prijs van Twente’ tot die andere ‘De Grote Prijs’, van Nederland, weet je wel? Van akoestisch covertjes spelen op braderietjes en locale festivalletjes tot toeren door Zweden, Spanje, Hongarije en Tsjechië, en van heel zorgvuldig maar met waanzinnig veel geklooi je eerste gebrekkige demo tape (Google; ‘cassettebandje’) in mekaar peuteren op een viersporenrecoder zodat je Pa hem in de auto vol trots kan luisteren. Tot in een thuisstudiootje vol synthesizers en effectapparatuur eindelijk je eerste soloplaat – waarop het instrument waarmee je 15 jaar geleden deze reis begonnen bent – gitaar – niet eens voorkomt, schrijven, produceren, mixen en zelfs masteren, en vol trots en voldoening geheel zelfstandig in eigen beheer uitbrengen.

Die opsomming brengt ons bij het punt waarna ik de titel bovenaan dit stuk bedacht, “want…” dacht ik, “wat kan ik mensen ‘leren’ met al die ervaringen, hoe verander ik het in een enigszins oké, coherent, boeiend verhaal?”. Wat ons vervolgens weer bij de volgende, persoonlijke voetnoot brengt: De enige baan die ik ooit had was muzikant*. Gezien ons huidige cultureel-politieke klimaat vragen mensen mij wel eens “maar, kom je daarvan dan rond? Hoe dan”. Het antwoord is steevast en al jaren “niet of nauwelijks”, maar als er één reden is dat ik hier niks naast hoef te doen, is het omdát ik hiernaast niks anders doe, 100% van mijn dagen draait om muziek, en ik ben elke dag aan het werk. Nou goed, zo voelt het althans (smileyface? Doen mensen dat in blogs?).

‘De Muzikant Anno 2018′ moet divers zijn, een open mind hebben, zo werk ik bijvoorbeeld steeds regelmatiger aan commerciële audio-engineering klussen zoals mixing en editing voor commercials voor merken als Bloomon en Teym, als gitarist nota bene. En ook al voel je je daar soms door de nógal unieke familiaire/vriendschappelijke/zakelijke balans in de muziekindustrie egoïstisch of asociaal door, toch moet hij altijd zijn eigen carrièrepad en inkomen voorop stellen en dus ook niet te beroerd of trots zijn dingen aan te pakken die helpen die fucking huur te betalen. Ja, ik speel (meer dan) tien jaar later nog steeds af en toe akoestisch covertjes op die lokale festivalletjes en braderietjes, en ik leer vol enthousiasme kleine kids G, C en D akkoorden te knallen. Is dit allemaal Rock ’n Roll? Ik zou willen beargumenteren: ‘ja’.
De keerzijde van bovenstaande is ook waar, ik noem het zelf altijd liefdevol ‘fake it ‘till you make it’ (thanks Martijn Crama); De Muzikant Anno 2018 moet een sociale media-aanwezigheid hebben, een visie van wie hij wil zijn op scherp stellen en al zijn werk dat daaraan voldoet presenteren aan de wereld. En los ervan of jij je dan juist dáárdoor weer egocentrisch of arrogant voelt. Wees eerlijk, charmant en spontaan maar wees selectief – maak dingen niet mooier dan ze zijn maar filter de oninteressante verhalen die niet in lijn staan met jouw visie van jezelf als artiest er uit en deel alleen dingen die je, ondanks de blokkades die je wellicht voelt, toch stiekem een klein beetje cool vindt. Dat is mijn mogelijk een beetje ondersteboven kijk op ‘fake it ‘till you make it’; snijd het spek eraf en geef mensen alleen het meest malse vlees.

Anyway, dit is dan toch een onderwerp, zo blijkt, waarover ik wel eventjes door kan gaan. En mocht het niet duidelijk zijn of overkomen, dat is juist omdat al deze gedachten dagelijks weer een struggle voor mijzelf zijn en constant voor “oh ja” momentjes zorgen. Maar ik merk dat als ik me over mijn twijfels en onzekerheden heenzet en probeer te blijven geloven “ja, sure, tuurlijk kan ik dat wel”, dat elke nieuwe eerste keer en elke stap in een nieuwe richting me – succesvol of niet – veel voldoening geeft.
Om af te sluiten wil ik je dus bijzonder bedanken voor het lezen van mijn állereerste Blog, zoek me op mijn sociale media op en vertel me of je hier iets aan hebt gehad, vragen hebt, etc.! (<- see what I did there?).

Ik wens je alle succes op je carrièrepad, hoop je daar gaandeweg te ontmoeten.

Francesco Taranto