Het platform voor producers van electronische muziek uit Oost-Nederland

FEATURED: Marten van der Bijl AKA KAOS

Featured track deze week: The Crow van KAOS.

KAOS a.k.a. Marten van der Bijl  is een drum ‘n bass DJ/producer en hij zet met The Crow een mengsel neer dat zowel diep als euforisch is. Luister er hier naar!

 

Blog 10-05-2018

KAOS’ blog gaat over écht naar muziek luisteren.

 

Ze noemen mij wel eens negatief, een pessimist. Omdat ik vaak wat aan te merken heb op dingen die vandaag de dag aan de orde zijn. Zo vind ik dus het fenomeen ‘streamen’ bijzonder. Ik snap dat het er is, want iedereen is vandaag de dag draadloos, tot aan je oordopjes aan toe. Hartstikke handig, geen gedoe met draadjes en plugjes (die steevast na een paar jaar de geest geven!) Prima natuurlijk.

Maar wat ik tegen heb op streamen is dat het zo vluchtig is: je krijgt een tip van iemand, luistert er even naar, en negen van de tien keer ben je vijf minuten later vergeten wat en wie het was. Alsof je een Big Mac tot je neemt. Het wordt snel geconsumeerd, smaakt altijd hetzelfde en twee uur later heb je weer honger.

Zo zie ik dat ook met streamen. Je klikt een liedje aan, liedje luisteren, hup volgende liedje. Soms laat je het liedje niet eens aflopen voordat je al weer snel naar de volgende skipt. Het onovertroffen tipsysteem van Spotify of Deezer is een technisch hoogstandje, maar het werkt wel in de hand dat je een nummer maar één keer luistert. Te kort om een artiest echt te leren kennen. En dat is jammer.

 

Toen ik jong was had ik een geel Philips cassettedeck, inclusief vier bandjes. Twee van Michael Jackson, één voor radio opnames en ik had een bandje die mijn buurjongen voor mij ‘overgespoeld’ had. Daar stonden dan liedjes op die op dat moment tof waren. CD’s had ik niet want die waren te duur. Ik moest het dus doen met wat op die bandjes stond.

Geen probleem, want ik vond alles leuk wat erop stond. Van sommige liedjes wist ik precies hoe lang ik het bandje terug moest spoelen om het liedje nog een keer te horen. Even op repeat drukken zat er niet bij.

Wat ik daarmee probeer te vertellen, is dat ik vroeger meer bezig was met het luisteren naar muziek. Er moeite voor moeten doen, er echt voor gaan zitten. Wat je aan muziek had, was kostbaar, dat bleef je beluisteren, tot een soort hypnose aan toe.

En die bandjes kon je ook niet even wegswipen voor een nieuwe track. Nee, het was geduldig uitluisteren tot de volgende. Die vier bandjes waren alles wat ik had aan muziek. Maar daardoor kende ik ze wel supergoed, en het heeft voor mij de liefde aan muziek enorm aangewakkerd. Tegenwoordig is zowat elk stukje muziek te wereld binnen een paar seconden naar voren toveren. Dat is ergens heel mooi, maar ik realiseer me dat ik daardoor ook veel oppervlakkiger ben gaan luisteren.

Nee, af en toe ga ik zitten en zet ik een album op, van voor naar achter. En dan blijkt ineens track 7 – dat nummer dat je eerst niks vond – eigenlijk best tof te zijn. Die ontdekking, dat is mooi.